Scheefwonen

Ik ben mijn huis aan het verbouwen. Het duurt nu zo’n zes maanden en het is een gebed zonder end. Maar bidden kan soms best leuk zijn.

Ik voel inmiddels een innige band met het huis. Ik ken haar sterke kanten, haar zwakheden. Ze is 56 jaar jong, houdt niet van waterpas, wel van asbest.

Ingehuurde klussers klagen steevast over mijn huis. “De muren zijn scheef”, zei de stukadoor. “Dat klopt,” zei ik, “maar daar kan jij vast wat aan doen.” Hij zuchtte en ging aan het werk.

Mr. Lamine of het klein pamflet

Het is altijd goed uw toekomst te weten, lees ik op het briefje. En dan: geen leven zonder problemen, geen probleem zonder oplossing.

Het klinkt als een te vaak gebruikte oneliner van een coachingsbureau. Mijn handen spannen zich al samen om het papiertje te verfrommelen, maar dan valt mijn oog op de onderste zin: a.u.b. niet op de grond gooien.

Goed dan. Omdat het verzoek zo beleefd geformuleerd is. Ik klap de brievenbus dicht waar ik dit blaadje zojuist in vond en geef het pamflet een tweede kans.

Hij heet Mr. Lamine. Hij is professioneel maraboe en helderziende medium. Op dit punt zou ik normaal gesproken nogmaals afhaken. De combinatie van een onbekende term, een misplaatste buigings-e en het woord helderziend in één zin is te veel. Maar vandaag is een speciale dag. Ik zet door. Het is tijd voor een heldere ontleding van Mr. Lamines boodschap.

Google zegt dat de maraboe een Afrikaanse ooievaar is. Een vreemdsoortige vogel met een lange snavel, ook wel Leptoptilos crumeniferus genoemd. Mister Maraboe, daarentegen, is een personage uit De Fabeltjeskrant. Ik stel me Mr. Lamine nu voor als een donkergekleurde man met een heel grote neus en heel lange benen. Die in elk vrij moment een aanleiding ziet om de openingstune van De Fabeltjeskrant te neuriën.

Dat had Mr. Lamine vast niet voor ogen met het uitdelen van dit briefje. Gelukkig heeft hij wel ‘voor al uw moelijke problemen een oplossing.’ Dat is fijn, ondanks de spelfout. Het medium noemt treffende voorbeelden: voodoo ziekte (?), werk terugkeer van uw geliefde (?), geestenziekte (niet te verwarren met geestesziekte – of toch wel), en alle andere problemen.

Dat is nogal wat, beste heer Lamine. En dan beloof je ook nog resultaat binnen één week? Ik kom langs.

Voor mijn bezoekplannen is het handig dat de professionele maraboe zijn bezoekadres op het blaadje heeft gezet. Ook daar zien we zijn Afrikaanse roots in terug. In Nederland kennen we adressen van het type straatnaam-huisnummer-postcode-plaatsnaam. Mr. Lamine is wat praktischer ingesteld. Geen straatnaam en huisnummer, en al helemaal geen plaatsnaam. Gewoon bij Centraal Station tram 21 of 23 richting Marconiplein pakken en uitstappen bij de halte Mathenesserplein.

En zie daar nou maar geen probleem in. Want er is geen probleem zonder oplossing. 

Nederland wil je

Het was kerstavond 2012, ik weet dat nog zo goed, de kerk zat stampensvol. En moeder zei dat ik zowat de jongste in de kerk was en als ik rustig luisterde dat ik dan een hostie kreeg.

Daar dacht ik aan terug, deze oudejaarsdag. En ik dacht aan meneer pastoor. Of aan meneer pastoraal werker, om precies te zijn – om het lichaam van Christus te fabriceren had 'ie vorige week iemand anders meegenomen, die daar wel bevoegd voor was.

Zij leidden de mis, ik luisterde ernaar. Dat was niet zo moeilijk. In een harde houten kerkbank is het onmogelijk je gedachten af te laten glijden naar onkuise, zondige dwaalsporen. Opletten, dat zul je. En je schuld belijden. Op je knietjes, mea culpa. Amen.

Bron: http://benschop.wordpress.com

Omdat de houten bank op z’n zachtst gezegd minder prettig zat besloot ik dat de schuldbelijdenis ook prima zittend op de billen uitgesproken kon worden. Geamuseerd keek ik rond. De mensen en de kerk waren mooi aangekleed.

Ik keek naar de acoliet en vroeg me af of ‘ie het net zo naar z’n zin had. Zijn gezichtsuitdrukking hield het midden tussen emotieloos en chagrijnig. Ondertussen ving ik wat dingen op over lichtgevoeligheid, sluitertijden, afzondering en een stille nacht. Prima preek. Niet te kort, niet te lang, maar wel wat algemeen.

Maar wat wil je ook, als pastoraal werker, priester, pastoor, dominee, of hoe we de persoon in kwestie verder willen noemen. Sta je daar voor je altaar, voor een eenmalig afgeladen kerk. Wat voel je dan? Teleurstelling? Onmacht? Verdriet? Opluchting – dat ze tenminste nog eens per jaar de kerk platlopen?

Met die gevoelens, en voor een divers, misschien wel van zijn geloof gevallen publiek moet je dan een preek houden die ertoe doet. Die zeshonderd mensen tot inkeer moet brengen. Die de mensen thuis nog eens doet overpeinzen: ‘Meneer pastoor had me daar toch een goed verhaal! Volgende week ga ik fijn terug, iets aan mijn geloof doen. En het is nog gratis ook!’

Maar wat doe je als pastoor op kerstavond met de kerkgangers die elke week komen? Die je ook tevreden moet houden? En die je laf vinden als je een populistische preek houdt voor de 90% die daar de overige 364 dagen op teert?

Toch koos meneer pastoraal werker voor een algemene preek voor een divers publiek. Vlak na de dienst zette hij zijn overredingskracht nog eenmaal in. Bij de uitgang schudde hij zijn parochie de hand. “En nu volhouden, hè!”

Ik moest glimlachen. Ik weet dat ze het niet volhouden. Maar ach, wie niet hoopt is nergens. Dat dacht ook meneer de diskjockey.

Het was oudejaarsdag, 2012. Ik weet dat nog zo goed, de Top 2000 die stond aan. En de dj zei dat Radio 2 ook na middernacht nog leuk was en als ik lief ging luisteren dat hij dan wat salarisverhoging kreeg.

Of nee, dat dacht hij. Maar ik zag de parallel. De kerk en Radio 2 leunen op de kersttijd. De mooiste tijd van het jaar – voor even gewild door heel Nederland.