Vinexfeestje

Mijn reis langs de Laan van Magisch Realisme, de Laan van Avant-Garde en de Laan van Dada was het begin van een avond buiten mijn bubbel.

Vlinders

De rupsen kropen voorbij op het terras aan de gracht. Het was geen date, maar toch bestelde ik een date proof lunch: een tosti met brie en tomaat. Die valt niet uit elkaar en heeft geen pitjes die tussen je tanden blijven zitten. Hij zat naast me en zat te hannesen met zijn clubsandwich. Die viel wel uit elkaar en had wel pitjes.

De dansers / klein geluk

Ik keek op de klok toen de man in het witte overhemd vertelde dat hij intens kon genieten van het geluid van zijn vaatwasser. Kwart over twee in de nacht. Ik was zonder twijfel te lang gebleven.

Bloed, zweet en een patatje flip

Het is half vier ‘s nachts als ik mijn fiets op z’n kop zet, Saskia sommeer haar telefoon te pakken om mij bij te schijnen en voorzichtig begin aan deze belangrijke klus.

Het regent, het is koud, ik wil naar huis maar misschien eerst nog een broodje kaassoufflé halen en mijn fietsketting ligt eraf. Niet alleen zo lafjes aan de achterkant, maar all the way, voor én achter – de ketting hangt er net zo slap bij als een kopje thee waar het zakje één keer doorheen is gehaald.

Robert

Robert kwam naast ons zitten in het restaurant waar ik Francesinha bestelde. “Do you mind…?”, begon hij, maar terwijl hij zijn beleefdheidsritueel uitvoerde had hij zich al geïnstalleerd aan de aangrenzende tafel.

Het huisfeest

21.50
Ik arriveer op het feest. Er staat een kerststal in de hal en iedereen is verkleed. Ik ben niet verkleed. Het voelt ongemakkelijk.

22.00
Ik zie iemand in een gestreepte korte broek, een gestreept shirt met lange mouwen en een pet op zijn hoofd. Hij is de organisator van het feest en hij is verkleed als Jip. De medeorganisator draagt een keukenschort. Zij is Janneke.

22.05
Het thema van het feest blijkt Buurman en Buurman te zijn. Dan ben ik maar the girl next door.

Boterhamzakjes

Die vrijdagavond op de sociëteit is alles nog hetzelfde. De schrale bierlucht bij binnenkomst. En daarvoor al, op de binnenplaats: het lid van de Ordecommissie dat mij maant minder luid te spreken. De aftandse dispuutskleding, vol gaten en vlekken, waarmee jongens met slecht geschoren kinnen zich profileren. Het damestoilet, waar op elke deur hospiteer-A4’tjes hangen. De groepjes vrouwen die zich er terugtrekken, om te zitten, roddelen, overleggen.

Mijn telefoon heb ik niet bij me. “Op de soos wordt niet getelefoneerd, anders wordt je telefoon in de spoelbak gedeponeerd.”