Bijpraten

Sanne belde. Dat is overigens niet haar echte naam, want ik gun haar een anoniem bestaan.

Even daarvoor had ze gevraagd of dat goed was, als ze me zou bellen. Dáár weer voor had ik geantwoord op haar bericht van die ochtend:

Goedemorgen
Hoe gaat het met jou
Jammer dat jij bij Gemmethuis weg ben en ik jou bedank voor jou mooie kaart

Voor Marian

Vandaag ben je jarig. 63 jaar – “Maar ik geef je de helft niet”, zou ik grappen. Jij zou lachen, op de manier die ik van je ken: met heel je gezicht.

Het is al een tijdje geleden dat we elkaar spraken. Drie jaar en twee maanden, om precies te zijn. Je was ziek. Diabetes eerst, toen een vlek op een scan, toen alvleesklierkanker.

'Je moet gaan zuipen vanavond'

Ik gaf de dokter geen hand. In plaats daarvan knikte ik naar beneden, waar mijn rechterarm als een zoutzak aan mijn romp hing. “Kom maar verder”, zei ze.

Nu ik mijzelf niet had voorgesteld, liet ook de dokter niets los over haar identiteit. In mijn hoofd noemde ik haar Carola. Dokter Carola. Ik liep achter haar dikke billen aan naar de behandelkamer, ging zitten en legde mijn hand op tafel. Nu mocht ik vast vertellen wat er aan de hand was.