Palavas-les-Flots

Het prachtige strand dat Gilberto me had beloofd bleek minder mooi dan gedacht. Het was niet breed, hooguit een meter of tien, en bezaaid met harde schelpen en stenen. Veel verder dan die tien meter kon ik in deze donkerte niet kijken. Wel zag ik links de eindeloze lichtjes van Le Grau-du-Roi en de vuurtoren van Espiguette. Rechts: nog meer lichtjes, tot aan Cap d’Agde. Recht voor me was er het ruisen van de zee. 

Het uitzicht was rustgevend – tot ik me omdraaide.

De auditie

We arriveerden tien minuten te laat. Dat was geen probleem. “Ga maar gauw naar binnen, daar is de rest al begonnen”, zei de dame met geblondeerd, opgestoken haar. Ze glimlachte en ik glimlachte terug.

Door de glazen deur zag ik tientallen mensen in lange rijen voor een spiegelwand staan. Voor hen stond de dansleraar. De groep bewoog niet gelijk, maar synchroon genoeg om te zien wat de juiste passen moesten zijn. Een stap, een pauze, een kwart draai naar rechts, en weer terug: een tap, nog een, en een draai naar links.

Wij dansten mee. Dit konden we. Deze auditie was slechts een formaliteit.

De dansers / klein geluk

Ik keek op de klok toen de man in het witte overhemd vertelde dat hij intens kon genieten van het geluid van zijn vaatwasser. Kwart over twee in de nacht. Ik was zonder twijfel te lang gebleven.

Het weerzien

Het was druk op de dansavond, maar niet zo druk als anders. Zo kon het gebeuren dat hij eenvoudig mijn aandacht op zich kon vestigen toen ik langsliep. “Dans je kizomba?”, vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd. “Zal ik het je leren? Alleen als je me vertrouwt, hoor!”

Het huisfeest

21.50
Ik arriveer op het feest. Er staat een kerststal in de hal en iedereen is verkleed. Ik ben niet verkleed. Het voelt ongemakkelijk.

22.00
Ik zie iemand in een gestreepte korte broek, een gestreept shirt met lange mouwen en een pet op zijn hoofd. Hij is de organisator van het feest en hij is verkleed als Jip. De medeorganisator draagt een keukenschort. Zij is Janneke.

22.05
Het thema van het feest blijkt Buurman en Buurman te zijn. Dan ben ik maar the girl next door.

Machiel en Machiel

Machiel stelde zich aan me voor als Peter. Naast hem stond zijn vriend, die zich op zijn beurt introduceerde als Machiel. “Peter, Machiel”, herhaalde ik, daarbij opeenvolgend wijzend naar de een en de ander. Ze knikten vrolijk. De twinkeling in hun ogen maakte hen jaren jonger, maar de leeftijd die paste bij hun jongensachtige lach hadden ze allang niet meer.

Laat hem in die waan

De salsa dansende Italiaan wilde met me schaken. Maar zoals je werk en privé gescheiden moet houden, zo leek ook een scheiding der hobby’s mij een beter plan.

Het aantal misverstanden dat zich op dat moment al tussen ons had gevormd was bovendien van dien aard dat elke vorm van communicatie ongemakkelijk werd. Dus dansten we maar door.