Bondgenoot

De weg naar Tilburg was lang. De media meldden een filerecord, ik volgde omleiding na omleiding en toerde door de Drechtsteden. Ik kruiste de Beneden Merwede, de Boven Merwede, de Maas. Dichter bij mijn bestemming werden de wateren smaller en hun namen onbekender: Gilzewouwerbeek, Aalstraatse Lei, Vossenbergse Loop. Op het Koningsplein stapte ik uit. Bestemming bereikt.

Stefan was er nog niet. Ik belde hem op. “Ik ben er”, zei ik. Een lichte triomf klonk door in mijn stem. Ik was onderweg langs dusdanig veel ongelukken gereden dat mijn heelhuidse aankomst in Tilburg daadwerkelijk als een prestatie voelde. “Waar ben jij?” 

Trofee

Bij de bushalte denk ik een oude bekende uit de schaakwereld te herkennen. Hij staat met zijn rug naar me toe en schudt wat met z’n hoofd. Terwijl ik langs fiets neem ik de man in me op: het kleine postuur, de gebogen houding, het piekerige haar. Maar ook de iets te grote jas, de voorzichtige manier van lopen.

De avond met de schrijver

De schrijver en ik zaten in het portiek. Het was drie uur ’s nachts en het was stil op straat. Rotterdam sliep, maar ik was klaarwakker. Ik wachtte op de schrijver, die slapjes tegen de bloembak leunde waar hij even daarvoor nog in had gespuwd.

Laat hem in die waan

De salsa dansende Italiaan wilde met me schaken. Maar zoals je werk en privé gescheiden moet houden, zo leek ook een scheiding der hobby’s mij een beter plan.

Het aantal misverstanden dat zich op dat moment al tussen ons had gevormd was bovendien van dien aard dat elke vorm van communicatie ongemakkelijk werd. Dus dansten we maar door.

Heen en weer

Mijn laatste ervaring met een veerpont dateerde uit 2011. Begin januari was het, en het potje schaak tegen een markante tegenstander met een vrouw in Nigeria had in mijn voordeel uitgepakt. Ook het team waarmee ik voor deze wedstrijd naar Sliedrecht was afgereisd won, dus togen wij in jubelstemming huiswaarts.