Bijpraten

Sanne belde. Dat is overigens niet haar echte naam, want ik gun haar een anoniem bestaan.

Even daarvoor had ze gevraagd of dat goed was, als ze me zou bellen. Dáár weer voor had ik geantwoord op haar bericht van die ochtend:

Goedemorgen
Hoe gaat het met jou
Jammer dat jij bij Gemmethuis weg ben en ik jou bedank voor jou mooie kaart

'Bent u de vrouw van de burgemeester?'

Mijn vroegere docent geschiedenis wist niet meer wie ik was. In het kerkje, het enige stembureau in het buurtschap, keek hij me onderzoekend aan. “Zeg je naam nog eens?” vroeg hij. Dat deed ik, maar er ging geen lichtje branden. Hij dacht na, en ik dacht aan de presentatie over de Korea-oorlog die ik elf jaar geleden in zijn klaslokaal hield. Ik zei toen: “Als u me een 8,5 geeft, sta ik een 8 op mijn eindlijst.”