Het rondje Netflix sla ik altijd over. Ik kijk geen series.
Of nee, dat is niet waar. Toen ik twaalf was keek ik naar Baantjer. Elke vrijdagavond,
half negen, RTL4. Daarna niet meer.
Ik ging studeren en maakte kennis met een nieuw type mens. Deze
mens volgde vijf series tegelijk, zes misschien. Grey’s Anatomy en nog wat namen die ik nooit
heb onthouden. Het was 2007, het pre-Netflixtijdperk, en er werd nog wekelijks gewacht
op nieuwe afleveringen, die eveneens wekelijks werden besproken tijdens onze
maandagavondborrel.
Alles kwam aan bod: knappe acteurs, slechte acteurs, onverwachte
plottwisten en natuurlijk de showbizz. Ik zat erbij en keek er niet naar.
Pas bij de vraag: “Kennen jullie Ben McKenzie nog?” kreeg
het gezelschap meestal weer door dat ik ook deelnam aan het gesprek. Ik schudde
dan zachtjes mijn hoofd. “O nee, Jojanneke kent geen acteurs.” Een ander probeerde
nog: “Jawel joh, uit The O.C.!” Ik schudde mijn hoofd. Zij keken ongelovig.
Ze vroegen zich af wat ik dan deed, de hele dag. Daar had ik
nooit een goed antwoord op. “Schrijven”, zei ik soms. “Of gewoon wat rommelen.”
Laatst las ik dat niets doen de creativiteit bevordert. Dat deed ik dus.
Ze zeiden dat ik ook eens naar een serie moest kijken. Gewoon, om te ontdekken of het iets voor me was. In mijn hoofd hoorde ik mijn vader fluisteren: “Onderzoekt alles en behoudt het goede.” Ik stopte de dvd van The O.C. in de speler.
Tienerdrama, intriges, Amerikaans leed. Ik kwam het allemaal
tegen. Ik keek naar Gilmore Girls, One Tree Hill, Sex and the City. Maar
ook naar Borgen, Suits, The Crown.
Daarna voelde ik me altijd een beetje verkracht. Voelde ik
me als toen ik veertien was en dagenlang The Sims speelde. Dat spel waarbij je
het leven van je eigen Sim zo optimaal mogelijk moet inrichten. Het doel is
hetzelfde als in de echte westerse wereld: vergaar veel geld, vrienden en
status. Daar komt in het spel nog één doel bij: zorg dat de diamant die boven
het hoofd van je Sim zweeft helemaal groen is.
Dagenlang zat ik achter mijn pc. Liet ik ook mijn Sim computeren. Tot ik de zwevende diamant boven het hoofd van mijn Sim langzaam
leeg zag lopen. Hij werd niet gelukkig van de paar uur die ik hem achter een scherm
liet vertoeven.
De veertienjarige filosoof in mij besloot het spel aan de
kant te zetten. In plaats van het leven van mijn denkbeeldige Sim optimaal in
te richten, moest ik mijn eigen leven maar eens optimaal gaan vormgeven.
Elke serie die ik kijk levert me datzelfde gevoel op. Ik
kijk naar een personage dat fantastische dingen beleeft. Maar ik beleef het liever
zelf. Over goede voornemens gesproken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten