Het avondconsult

Het was een vredig bestaan in het paddenstoelenhuis, dat je zo zou kunnen noemen omdat het van een afstandje wel iets weg had van een schimmelplant. Een vierkante stam van bruin baksteen met daarop een platgeslagen piramide van oranje dakpannen. Vanuit de keuken had  je een uitzicht dat Hendrik Marsman waarschijnlijk voor ogen had toen hij dichtte over ‘oneindig laagland’. Denkend aan niets hoorde je voor het prieel beesten brommen, snorren, mekkeren, kukelen en briesen. En binnen, daar had je het rijk alleen als na de schemer de luiken werden gesloten.

Boterhamzakjes

Die vrijdagavond op de sociëteit is alles nog hetzelfde. De schrale bierlucht bij binnenkomst. En daarvoor al, op de binnenplaats: het lid van de Ordecommissie dat mij maant minder luid te spreken. De aftandse dispuutskleding, vol gaten en vlekken, waarmee jongens met slecht geschoren kinnen zich profileren. Het damestoilet, waar op elke deur hospiteer-A4’tjes hangen. De groepjes vrouwen die zich er terugtrekken, om te zitten, roddelen, overleggen.

Mijn telefoon heb ik niet bij me. “Op de soos wordt niet getelefoneerd, anders wordt je telefoon in de spoelbak gedeponeerd.”

Midlife crisis

Maarten had een nieuwe vriendin. Ze had een Engelse naam met veel letters in een moeilijke volgorde. Ze woonde in Amsterdam en hij was verliefd op haar.

Maarten had ook drie kinderen. En een echtgenote, maar die had hij sinds een jaar niet meer. Hij was van haar gescheiden en boven zijn bedrijf gaan wonen, op een industrieterrein in een onbeduidend dorp in Zuid-Holland. Zijn bed stond naast zijn drumstel.

De kip, de kont en de coftea

In Macedonië leerde ik Gronings. ‘Zo smoor als een hoepel’, bijvoorbeeld. Dat betekent dronken. En puutje: Gronings voor tasje.

Met een dj op een dak

Hij was een student, net als ik. Ik zag het toen ik zijn huis binnenstapte. Het was midden in de nacht, of misschien het begin van de ochtend. Het huis was volgestouwd met zaken waar studentenhuizen vol mee staan. Lege kratten bier. Volle kratten bier. Oude fietsen, oude meubels, oude afwas.

Misschien wel Arjen

Toen ik het piramidevormige station uitliep, zag ik hem staan. De jongen van wie ik de naam was vergeten. “Hey Jojanneke”, zei hij. “Hoi”, zei ik terug.

Ik had hem ontmoet op de bruiloft van mijn allereerste vriendje. Hij was een gast van de bruiloft die tegelijkertijd in hetzelfde partycentrum plaatsvond. Toen we rond middernacht met oprotkoffie het pand uit werden gewerkt, stond hij daar ook.

Beter

“Life’s a bitch, and then you die”, zei Floor. Ik was het met haar eens. Mijn verstandskiezen waren die avond getrokken en mijn hamsterwangen waren even gevoelloos als onflatteus. De bak troostijs die ik normaal gesproken uit de vriezer had gerukt, was uit den boze dankzij de twee kersverse wonden in mijn mond. Grote regendruppels vielen uit de donkere hemel. Het achtuurjournaal vertelde over oorlogen in Jemen, Syrië en Nigeria. Dit was genoeg menselijk leed voor vandaag.

En zo kwam het dat ik na datzelfde achtuurjournaal mijn tandenborstel pakte, de mascara van mijn gezicht veegde en onder mijn donzen dekbed kroop. En mij afvroeg of het toeval is dat je zoute tranen in je oren druppelen als je op je rug ligt, of dat de evolutie dat met opzet zo heeft geregeld.