Bloed, zweet en een patatje flip

Het is half vier ‘s nachts als ik mijn fiets op z’n kop zet, Saskia sommeer haar telefoon te pakken om mij bij te schijnen en voorzichtig begin aan deze belangrijke klus.

Het regent, het is koud, ik wil naar huis maar misschien eerst nog een broodje kaassoufflé halen en mijn fietsketting ligt eraf. Niet alleen zo lafjes aan de achterkant, maar all the way, voor én achter – de ketting hangt er net zo slap bij als een kopje thee waar het zakje één keer doorheen is gehaald.

Robert

Robert kwam naast ons zitten in het restaurant waar ik Francesinha bestelde. “Do you mind…?”, begon hij, maar terwijl hij zijn beleefdheidsritueel uitvoerde had hij zich al geïnstalleerd aan de aangrenzende tafel.

Trofee

Bij de bushalte denk ik een oude bekende uit de schaakwereld te herkennen. Hij staat met zijn rug naar me toe en schudt wat met z’n hoofd. Terwijl ik langs fiets neem ik de man in me op: het kleine postuur, de gebogen houding, het piekerige haar. Maar ook de iets te grote jas, de voorzichtige manier van lopen.

Het huisfeest

21.50
Ik arriveer op het feest. Er staat een kerststal in de hal en iedereen is verkleed. Ik ben niet verkleed. Het voelt ongemakkelijk.

22.00
Ik zie iemand in een gestreepte korte broek, een gestreept shirt met lange mouwen en een pet op zijn hoofd. Hij is de organisator van het feest en hij is verkleed als Jip. De medeorganisator draagt een keukenschort. Zij is Janneke.

22.05
Het thema van het feest blijkt Buurman en Buurman te zijn. Dan ben ik maar the girl next door.

Onderweg

De nacht was nog jong, net als de jongens die die bewuste zaterdag mijn coupégenoten waren. Ik was onderweg naar huis. Zij waren onderweg naar bier en muziek. Ze hadden blikjes Heineken in hun hand en een hete aardappel in hun keel.

Machiel en Machiel

Machiel stelde zich aan me voor als Peter. Naast hem stond zijn vriend, die zich op zijn beurt introduceerde als Machiel. “Peter, Machiel”, herhaalde ik, daarbij opeenvolgend wijzend naar de een en de ander. Ze knikten vrolijk. De twinkeling in hun ogen maakte hen jaren jonger, maar de leeftijd die paste bij hun jongensachtige lach hadden ze allang niet meer.

Het avondconsult

Het was een vredig bestaan in het paddenstoelenhuis, dat je zo zou kunnen noemen omdat het van een afstandje wel iets weg had van een schimmelplant. Een vierkante stam van bruin baksteen met daarop een platgeslagen piramide van oranje dakpannen. Vanuit de keuken had  je een uitzicht dat Hendrik Marsman waarschijnlijk voor ogen had toen hij dichtte over ‘oneindig laagland’. Denkend aan niets hoorde je voor het prieel beesten brommen, snorren, mekkeren, kukelen en briesen. En binnen, daar had je het rijk alleen als na de schemer de luiken werden gesloten.