Bijpraten

Sanne belde. Dat is overigens niet haar echte naam, want ik gun haar een anoniem bestaan.

Even daarvoor had ze gevraagd of dat goed was, als ze me zou bellen. Dáár weer voor had ik geantwoord op haar bericht van die ochtend:

Goedemorgen
Hoe gaat het met jou
Jammer dat jij bij Gemmethuis weg ben en ik jou bedank voor jou mooie kaart

Vooruit

Ik was gaan lopen. Drie dagen lang, elke dag een kilometer of twintig. Onderweg logeerde ik bij vrienden. Nu voelde ik me het hoofdpersonage in een Acda en de Munnik-lied. 

Vandaag ben ik gaan lopen
En waar ik loop is van nu af aan een weg

Kijk me lopen, zeven sloten
Hoogste bergen, andersom
Ik ben hoe dan ook gaan lopen
Ik zie wel waar ik kom

Diepe dalen, mooie paden
Ik glim bij wat ik zachtjes
Haast onhoorbaar fluisterend zeg

(Acda en de Munnik - Vandaag ben ik gaan lopen)

Vissen, deel 2

De sneeuw kleurde Nederland wit en er werden maximumtemperaturen van min twee graden verwacht. Maar ‘de tekenen waren gunstig’, aldus de schrijver, dus wij besloten de hengels weer uit te werpen. “En ik heb het gezellige petroleumkacheltje bij me”, haastte hij zich nog te zeggen.

De belofte

“Verzin er eens wat bij”, zei de bevriende journalist.

Hij had het over mijn verhalen. Want die zijn niet verzonnen. Ze zijn waargebeurd, zelf meegemaakt, oprecht geciteerd. Misschien moest het wel anders, dacht ik nu.

Vissen

“Ga je vrijdag mee vissen?”, vroeg de schrijver. Daar moest ik even over denken. De laatste keer dat ik had gevist moet zo’n 25 jaar geleden zijn geweest. Op een verjaardagsfeestje, tussen de Boskoopse akkers. Ik stapte aan boord van een schouw, kreeg een hengel in mijn hand geduwd en moest het geduld opbrengen dat ik niet bezat.

Tijden veranderen. Ik had niets te doen en al tijden niets gedaan want corona legde mijn leven lam.

Het verhaal van vakmannen

Toen de horeca sloot, de scholen dicht gingen en iedereen aan het thuiswerken sloeg, besloten wij te verhuizen. Althans, een verhuisbedrijf deed dat voor ons. Want gezellig een dag in een busje heen en weer rijden met vrienden, dat zat er niet in.

Die keuze maakten we overigens al eerder. De man van het verhuisbedrijf kwam langs in ons oude appartement en keek vrolijk om zich heen. “Geen probleem. Jullie doen alles in dozen, en als het niet in een doos past, dan hoef je er niks mee te doen.”

En zo geschiedde. Binnen een halve dag waren we neergestreken in ons nieuwe huis. Dat bleek bij nader inzien de enige samenwerking met doodnormale vakmannen die verder geen voeten in de aarde had.

Voor Floor

Je hebt me enorm laten schrikken, Floor. En een dag later in een zweem van verdriet en ongeloof achtergelaten. Ik kan het nog steeds niet helemaal bevatten. Of zeg maar gerust: ik kan het helemaal níet bevatten.