Beleven

Op de avond voor oudjaar at ik met vriendinnen. We praatten over aanstaande baby’s en huwelijken. Over familie en feestdagen, samenwonen en scheiden, vrienden en verhuizen. En over Netflix.

Het rondje Netflix sla ik altijd over. Ik kijk geen series. Of nee, dat is niet waar. Toen ik twaalf was keek ik naar Baantjer. Elke vrijdagavond, half negen, RTL4. Daarna niet meer.

De auditie

We arriveerden tien minuten te laat. Dat was geen probleem. “Ga maar gauw naar binnen, daar is de rest al begonnen”, zei de dame met geblondeerd, opgestoken haar. Ze glimlachte en ik glimlachte terug.

Door de glazen deur zag ik tientallen mensen in lange rijen voor een spiegelwand staan. Voor hen stond de dansleraar. De groep bewoog niet gelijk, maar synchroon genoeg om te zien wat de juiste passen moesten zijn. Een stap, een pauze, een kwart draai naar rechts, en weer terug: een tap, nog een, en een draai naar links.

Wij dansten mee. Dit konden we. Deze auditie was slechts een formaliteit.

De stilte van niets

Na tien minuten op het rode pluche moest ik vaststellen dat de avond anders liep dan ik mij eerder had voorgesteld. Dat kwam niet zozeer door wat er zich op het podium voor mij afspeelde. Daar zat één man met een kapotte gitaar en een indrukwekkende bajan en stond één man in pak met een vrolijke grijns en een kalend hoofd. Als de man met de bajan niet zong of speelde, vertelde de man in pak een verhaal. Dat ging dan over Rusland: van zwerfhonden in de Moskouse metro tot dronken nomaden boven de poolcirkel.

Vlinders

De rupsen kropen voorbij op het terras aan de gracht. Het was geen date, maar toch bestelde ik een date proof lunch: een tosti met brie en tomaat. Die valt niet uit elkaar en heeft geen pitjes die tussen je tanden blijven zitten. Hij zat naast me en zat te hannesen met zijn clubsandwich. Die viel wel uit elkaar en had wel pitjes.

De dansers / klein geluk

Ik keek op de klok toen de man in het witte overhemd vertelde dat hij intens kon genieten van het geluid van zijn vaatwasser. Kwart over twee in de nacht. Ik was zonder twijfel te lang gebleven.

Voor Marian

Vandaag ben je jarig. 63 jaar – “Maar ik geef je de helft niet”, zou ik grappen. Jij zou lachen, op de manier die ik van je ken: met heel je gezicht.

Het is al een tijdje geleden dat we elkaar spraken. Drie jaar en twee maanden, om precies te zijn. Je was ziek. Diabetes eerst, toen een vlek op een scan, toen alvleesklierkanker.

Spiegel

De twee spiegels waar het café naar was vernoemd had ik nog niet ontdekt. Misschien had ik niet goed gekeken. Misschien hingen ze er niet. Maar dat zou raar zijn, net zoals het raar was dat er een kerstboom op de stoep stond, op deze avond halverwege maart. Door de half beslagen ruiten bekeek ik de boom. Er stond een grote televisie naast.