Heen en weer

Mijn laatste ervaring met een veerpont dateerde uit 2011. Begin januari was het, en het potje schaak tegen een markante tegenstander met een vrouw in Nigeria had in mijn voordeel uitgepakt. Ook het team waarmee ik voor deze wedstrijd naar Sliedrecht was afgereisd won, dus togen wij in jubelstemming huiswaarts.

Een encyclopedie, ofzo

“Dit is een heel bijzondere situatie”, zei mijn vader, terwijl de eindtune van het achtuurjournaal klonk. “Er is een politieke crisis, en geen kabinetscrisis”, vervolgde hij. Mijn hersens maalden even rond. Wat was het verschil ook alweer?

Die vraag stelde ik hem dus ook, met het risico over te komen als één brok desinteresse op het gebied van politiek en maatschappij. Het viel mee. “Het kabinet is niet gevallen”, antwoordde mijn vader, “want Wilders zit niet in het kabinet. Hij gedoogde het huidige kabinet alleen.”

Het maakte het er niet simpeler op. Waarom ging Wilders dan mee het Catshuis in? Wat is gedogen ook alweer? En wat is er aan de hand nu Wilders dat niet meer doet?

 

Linkse hobby's op z'n Fries

Linkse hobby’s zijn te gek. Beetje studeren, musiceren en de kunstenaar uithangen op kosten van de overheid. En het liefst allemaal tegelijk: fantastisch. Lang leve subsidieslurpend Nederland.

Ik doe er hard aan mee. Goedkoop studeren? Check. Zorgtoeslag? Check. En al die theaters, musea en festivals die subsidie vangen kan ik ook wel waarderen.

Maar er zijn grenzen. In Friesland zag ik subsidiegeld voor mijn eigen ogen in een groot, diep, zwart gat verdwijnen. Een tijd geleden al, maar het leek me nu eens tijd om jou, lezer, op de hoogte te stellen van deze besteding van gemeenschapsgeld. En wel door Responsible Young Drivers. Dat is een clubje nette mensen, die jongeren wil wijzen op de gevaren van rijden onder invloed. Zowel de Europese Unie als de provincie Noord-Holland zijn partners van deze club. Ergo: beide organen sluizen hun subsidie richting deze jonge verbeteraars. Zodat zij naar discotheken, steden, scholen en evenementen kunnen trekken, alwaar ze met ludieke acties hun doel proberen te bereiken.

Ludiek was het net niet. Drie verantwoordelijke jongeren, zo rond mijn leeftijd, stonden in de hal van de bijna lege discotheek in Grou. Leuk kraampje erbij. De avond was nog jong, maar de in blauwe vesten gehulde bestuurders waren hun campagne al actief aan het promoten. De groep waarmee ik de uitgaansgelegenheid binnen stapte werd meteen hun prooi. “Wie van jullie rijdt er vanavond?” Maar, helaas voor de dames en heer, het was een taxi die de groep naar dit bruisende Friese dorp had gebracht. Een touringcar, zelfs. Balen.

Een uur later ging ik een praatje met ze maken. De discotheek was nog steeds zo goed als leeg en de muziek was niet om over naar huis te schrijven. Je moet toch wat op je vrije zaterdagavond in het hoge noorden. “Wat is jullie taak hier, vanavond?” stak ik van wal. Ik vroeg het aan een van de meisjes met een smurfenblauw vest. Ze begon iets te vertellen over onveilig rijden, drank- en drugsgebruik en vrijwillige blaastesten. Volgens mij vond ze het zelf ook niet bijster interessant. “Jullie krijgen hier toch hopelijk wel voor betaald, hè?” vroeg ik. Mijn medelijden kon ik niet verhullen. Het antwoord van het meisje was een volmondig ja: “Anders had ik het niet gedaan, hoor!” Ik zuchtte opgelucht.

Na het gesprek werd mij duidelijk wat de drie (!) verantwoordelijke jongeren precies deden in een lege Friese discotheek op een troosteloze zat
erdagavond. Een korte samenvatting hiervan wil ik je uiteraard niet onthouden:

1) Bezoekers bij binnenkomst vertellen dat ze iemand moeten regelen die hen naar huis rijdt. (In Friesland is alles ver. Fietsen is er niet bij.)

2)  Daarbij vertellen dat die chauffeur de bewuste avond onbeschonken moet blijven.
3) Bezoekers bij vertrek een vrijwillige blaastest aanbieden. En deze, waar gewenst, afnemen.

Eervol werk, zoveel is duidelijk. Bij vertrek zijn de blaastesten niet aan te slepen. De dronken boerenlui proberen elkaar te overtroeven met hun alcoholpromillage. De nuchtere chauffeurs kijken vanaf een afstandje toe. De jongeren in de blauwe vesten horen de euro’s al rinkelen.

Dus hier gaat je belastinggeld naartoe. 

Zegels

Ik zie het aan hoe hij kijkt, staat, zoekt. Zijn ogen strak gericht op de mensen net afgerekend hebben, bij de kassa vandaan lopen. Ook ik loop er net vandaan en hou mijn kassabon voor de scanner. Het deurtje draait open.

Hij houdt me in de gaten, maar ik moet toch echt langs ‘m lopen. Vijftig meter omlopen om hem te ontwijken gaat me toch ook weer te ver.

Ik kom steeds dichterbij. Ik zie hoe hij ook anderen aanspreekt, om hun spullen vraagt. Sommigen weigeren, anderen geven toe. Als ik snel doorloop val ik misschien niet op, heeft ie misschien net een ander in het vizier.

Maar nee: “Ik spaar de zegels op de achterkant van de kassabon. Mag ik die van u misschien hebben?” Nu moet u weten: bij een supermarktketen met dezelfde naam als een deelgemeente van Rotterdam zijn er gratis producten te verdienen door twaalf zegels op een kaart te plakken. Deze zegels staan op de achterkant van de kassabon die de klant bij het afrekenen in de handen gedrukt krijgt. De gratis producten variëren van een fles frisdrank of een zakje kattenvoer tot allesreiniger of een zak chips.

Wellicht komt het door de economische malaise, die tegenwoordig als verklaring voor elk willekeurig probleem kan dienen. Wellicht komt het ook door de Hollandse krenterigheid. Feit is dat er een ware run is op voornoemde zegeltjes. Zeker als er vaatwastabletten of wasmiddel mee te verdienen zijn.

Nu de man zijn diepste zegelwens aan mij kenbaar heeft gemaakt, kan ik vier dingen doen: 
1) Mijn kassabon voor zijn ogen verscheuren. Deze optie geeft waarschijnlijk de meeste voldoening. Het gadeslaan van zijn beteuterde gezichtje staat garant voor een geslaagde dag. 
2) Een gesprek met de man beginnen.
Waarom staat hij hier? Is het zijn eigen idee, of heeft zijn vrouw hem gestuurd? Hoe lang staat hij hier al? Weet hij ook dat het waarschijnlijk meer geld dan wel voldoening oplevert als hij de in deze supermarkthal gespendeerde uren besteedt aan een krantenwijk of aan vrijwilligerswerk? 
3) Mijn kassabon afstaan. 
4) De man negeren, de kassabon verfrommelen en buiten in de prullenbak gooien.

Vandaag kies ik voor optie 4. Stiekem is het namelijk nog mooier om de man in die prullenbak te zien graaien naar zijn felbegeerde zegels. 

Masker meets Myjer

“Weet jij waar de Breestraat is?” Ik fiets voorbij een groepje mannen op de hoek van de Pieterskerk-Choorsteeg en het Pieterskerkhof. Middelbare leeftijd, maar jongensachtig. Ze kijken grijzend naar de krullenbol met een fiets aan zijn hand, die eruit ziet als hun onbetwiste groepsleider. En als de onbetwiste Leidse grappenmaker Jochem.

Meneer Myjer staat daar al even grijzend, op het hoekje, in de vroege zaterdagnacht. Zou ie een biertje of twee* achterover gegooid hebben in de Roebels? Nu weer netjes naar huis gaan, waar hij vriendin en kindertjes welterusten wenst?

“Volgens mij weet je dat zelf ook wel”, antwoord ik. En trap verder richting de Pieterskerkgracht, op weg naar een feest op de befaamde Quintussociëteit. Mardi Gras, dat is het thema. Iets met kralen, groen en paars en goud, maskers en flashen. Althans, dat laat het onwaardeerlijke Google mij eerder die dag weten. Dus bestaat mijn outfit uit een paars T-shirt, paarse schoenen, een groene kralenketting en een paars masker dat vriendin Laura op mijn gezicht heeft geschminkt.

Vooral dat laatste dient niet onderschat te worden. Never underestimate the power of a grease painted face. De laatste keer dat ik me met een geverfd hoofd in het openbaar vertoonde, volgde een diepgaand gesprek met BN’er Skiezo en werd ik toegerapt door deze rapper aller rappers. Dit keer is het BN’er Jochem waar ik met geschilderd hoofd een al even diepgaand gesprek van twee zinnen mee voer. Volgend weekend is het tijd voor zanger Rinus.

Deze muzikale held, bekend van onder meer het fenomenale ‘Met Romana op de scooter’ en ‘Hey Marloes (‘k wil met je onder douche)’ mocht ik afgelopen vrijdag voor het eerst in levenden lijve aanschouwen. Maar wat met Skiezo en Jochem zo eenvoudig lukte, ging mis bij zanger Rinus. Misschien was het de overdaad aan mooie meisjes die als groupies om hem heen hingen. Misschien was het zijn beeldschone vriendin die thuis op de bank zat te wachten. Misschien was het mijn schminkvrije gezicht.

Tijd om het gezicht opnieuw te laten verven, dus. In het bruin, misschien, met cirkels. Rinus schijnt in het dagelijks leven namelijk houtbewerker te zijn op de sociale werkplaats in Drachten. Geen twijfel mogelijk. Rinus gaat voor mij vallen.

*Deze ruwe schatting is niet op enigerlei beargumenteerbare wijze tot stand gekomen. 

Huilen van herkenning

Ik ben het. Ik ben die twintiger met keuzestress, maar zonder doel. Die jongere die zich vormt naar de norm van buitenaf, die niet wil kiezen omdat je daarmee andere dingen uitsluit. Die maximaal gebruik wil maken van zijn vrijheid. Die overal succesvolle jonge mensen om zich heen ziet.

In de vrienden- en kennissenkring komen ze een voor een voorbij: ze schrijven boeken, brengen cd’s uit, zijn de baas van een bedrijf of tijdschrift. En het liefst doen ze dat voor hun eenentwintigste.

Ze maakten een documentaire over mij. De BV IK. Ik moest huilen van herkenning.

Mijn soort, de generatie die meer dan twintig benamingen heeft, is ontdekt. Nu moet ik mezelf nog ontdekken. Want ik ben jong en ik wil wat. Maar wat is wat?

Slopen

Mijn vader is de badkamer aan het slopen. Het klinkt ongeveer zo: boinkboinkboink keboem bom bom BOINK twrrrrr twrrrrrrrrrr fwop fwop fwop bwam. De badkuip staat nu buiten. De tegelvloer ligt aan diggelen. De radiator is verdwenen.