Vissen

“Ga je vrijdag mee vissen?”, vroeg de schrijver. Daar moest ik even over denken. De laatste keer dat ik had gevist moet zo’n 25 jaar geleden zijn geweest. Op een verjaardagsfeestje, tussen de Boskoopse akkers. Ik stapte aan boord van een schouw, kreeg een hengel in mijn hand geduwd en moest het geduld opbrengen dat ik niet bezat.

Tijden veranderen. Ik had niets te doen en al tijden niets gedaan want corona legde mijn leven lam.

Het verhaal van vakmannen

Toen de horeca sloot, de scholen dicht gingen en iedereen aan het thuiswerken sloeg, besloten wij te verhuizen. Althans, een verhuisbedrijf deed dat voor ons. Want gezellig een dag in een busje heen en weer rijden met vrienden, dat zat er niet in.

Die keuze maakten we overigens al eerder. De man van het verhuisbedrijf kwam langs in ons oude appartement en keek vrolijk om zich heen. “Geen probleem. Jullie doen alles in dozen, en als het niet in een doos past, dan hoef je er niks mee te doen.”

En zo geschiedde. Binnen een halve dag waren we neergestreken in ons nieuwe huis. Dat bleek bij nader inzien de enige samenwerking met doodnormale vakmannen die verder geen voeten in de aarde had.

Voor Floor

Je hebt me enorm laten schrikken, Floor. En een dag later in een zweem van verdriet en ongeloof achtergelaten. Ik kan het nog steeds niet helemaal bevatten. Of zeg maar gerust: ik kan het helemaal níet bevatten.

Vinexfeestje

Mijn reis langs de Laan van Magisch Realisme, de Laan van Avant-Garde en de Laan van Dada was het begin van een avond buiten mijn bubbel.

'Bent u de vrouw van de burgemeester?'

Mijn vroegere docent geschiedenis wist niet meer wie ik was. In het kerkje, het enige stembureau in het buurtschap, keek hij me onderzoekend aan. “Zeg je naam nog eens?” vroeg hij. Dat deed ik, maar er ging geen lichtje branden. Hij dacht na, en ik dacht aan de presentatie over de Korea-oorlog die ik elf jaar geleden in zijn klaslokaal hield. Ik zei toen: “Als u me een 8,5 geeft, sta ik een 8 op mijn eindlijst.”

Beleven

Op de avond voor oudjaar at ik met vriendinnen. We praatten over aanstaande baby’s en huwelijken. Over familie en feestdagen, samenwonen en scheiden, vrienden en verhuizen. En over Netflix.

Het rondje Netflix sla ik altijd over. Ik kijk geen series. Of nee, dat is niet waar. Toen ik twaalf was keek ik naar Baantjer. Elke vrijdagavond, half negen, RTL4. Daarna niet meer.

De auditie

We arriveerden tien minuten te laat. Dat was geen probleem. “Ga maar gauw naar binnen, daar is de rest al begonnen”, zei de dame met geblondeerd, opgestoken haar. Ze glimlachte en ik glimlachte terug.

Door de glazen deur zag ik tientallen mensen in lange rijen voor een spiegelwand staan. Voor hen stond de dansleraar. De groep bewoog niet gelijk, maar synchroon genoeg om te zien wat de juiste passen moesten zijn. Een stap, een pauze, een kwart draai naar rechts, en weer terug: een tap, nog een, en een draai naar links.

Wij dansten mee. Dit konden we. Deze auditie was slechts een formaliteit.